عشق به خدا  درخششی جادویی است

که از درون هسته سوزان روح می تابد

و زمین پیرامونش را روشنی می بخشد

و توانمان می دهد تا زندگی را

در قالب رویایی شیرین و زیبا

بین دو بیداری درک کنیم

"خدا را چنان پرستش كن كه گويي او را مي بيني

اگر تو او را نمي بيني او تو را مي بيند.

 بهترين كارها خداشناسي است.

 كاري كه با دانش ترين است اندك و بسيار آن سودمند است

اگر خدا را آن چنان كه شايسته اوست مي شناختيد،

 به دعاي شما كوهها جابجا مي شدند."

چون عاشقی آمد، سزاوار نباشد این گفتار که : خدا در قلب من است ،

 شایسته تر آن که گفته آید : من در قلب خداوندم

وقتی قلبت بیدار شد و شعله ای از نور شد

تو معنا و اهمیت زندگی را خواهی شناخت

 و این فیضی عظیم است . و آنگاه سپاسگزاری و حمد طلوع می کند

آنگاه فقط هدیه زندگانی کافی است

 تا با آن برای همیشه و همیشه راضی و خشنود باشی

چون دانستی که خدا از خاکت آفریده کردنکشی و خود رایی مکن

تمام آنچه را ما در این جهان می بینیم دارای علتی است

و اگر زنجیر علت ها را دنبال کنیم سر انجام به نخستین علت می رسیم

و این نخستین علت را  خدا می نامیم

آنانی که طریق خدا را می‌شناسند، در تاریکی نیز آن را می‌یابند

خدا هرگز وعدۀ آسمان همیشه آبی، مراتع همیشه سبز

 و قلب همیشه رها از آلام را نداده است

بلکه او وعدۀ عشق و محبت نامیرا

و حضور وفادارانه و همدلانۀ خود را داده

است

اولین مرحله شناخت آفرینش همانا خرد است چشم و

گوش و زبان سه نگهبان اویند که لاجرم هر چه

نیکی و شر است از همین سه ریشه می گیرد .و

افسوس که بدنبال کنندگان خرد اندکند باید که به

سخن دانندگان راه جست و باید جهان را کاوش نمود

و از هر کسی دانشی آموخت و یک دم را هم برای 

آموختن نباید از دست داد

توکه یک گوشه  چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم عالم ببرد

ای خدای بزرگ

خدایا آن طلعت نورانی و زیبا را بر من بنمایان

آه ای خدای قادر بی همتا

از دیدگان روشن من بستان

 شوق بسوی غیر دویدن را

لطفی کن ای خدا بیاموزش

از برق چشم غیر رمیدن را

 عشقی بمن بده که مرا سازد

همچون فرشتگان بهشت تو